Jak choroba dwubiegunowa zamienia nasze myśli we wspomnienia

„Choroba sprawia, że zupełnie tracę poczucie upływu czasu”, twierdzi Patrick Marlborough.

„Mój mozg zawsz działał na pełnych obrotach, tworząc przebłyski obrazów, idei i pół prawd w tempie który wymykał się spod kontroli. W młodości stwierdzono u mnie zaburzenie dwubiegunowe, i od tego czasu muszę z nim żyć. Zawsze miałem skłonności hipomaniakalne, a co za tym idzie, nadpobudliwą wyobraźnię. Dopiero niedawno zacząłem rozumieć jak to wpływa na moje wspomnienia i zmienia percepcję czasu i mnie samego.

Problem mózgu który odpoczywa tylko kiedy się przegrzewa jednocześnie się blokując polega na tym, że świadomość czasu jest zniekształcona. Umysł, który ciągle wymyśla sytuacje i osoby sprawia, że te fikcyjne obrazy mieszają się z rzeczywistością. Z tego powodu, mój koncept „siebie samego” budowany na podstawie wspomnień jest mocno iluzoryczny i mało wiarygodny.

Ciężko jest mi nie stracić z pola widzenia tego kim jestem. Istnieje zbyt dużo „ja”, żeby je wszystkie zliczyć. I nie mam tu na myśli innych osobowości, tylko inne narracje. Nie jest łatwo uporządkować te narracje tak, żeby druga osoba mogła je zrozumieć. Kiedy byłem młody i głupszy niż teraz, próbowałem wytłumaczyć to wrażenie dziewczynie, z która się umawiałem, moja „logika” jednak jej się nie spodobała.

Mój stan znacznie się pogorszył od zeszłego grudnia. Szczerze mówiąc, nie potrafiłbym powiedzieć, co robiłem między grudniem a dniem dzisiejszym. Widzę siebie robiącego różne rzeczy w rozmytych obrazach, pomieszanych z fikcją. Wszyscy wyobrażamy i wymyślamy sobie różne sceny, ale kiedy robisz to w sposób niekontrolowany (bez odpowiedniego leczenia), twoje wspomnienia (a co za tym idzie, rzeczywistość) upodabniają się do łańcucha abstrakcyjnych scen wokół których dryfuje twój umysł.

Czasami pytam sam siebie co jest czynnikiem przerywającym cykle myśli maniakalnych. Na chwilę obecną, pozostaję otoczony poprzez konstrukty maniakalne i tonące wspomnienia, a czas zatrzymuje się wokół mnie, podczas gdy wewnątrz zostaje wyzwolony niczym pocisk po naciśnięciu spustu.

Autor: 
Igor Łukawczyk
Źródło: 

Vice.es

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.