Charakterystyka M2 Bradley

W latach 60 XX wieku podjęto pierwszą próbę przyjęcia na uzbrojenie armii amerykańskiej bojowego wozu piechoty. Prototyp tego pojazdu został nazwany XM701.

Powstał on na przebudowanym podwoziu działa samobieżnego M107. Kolejny prototyp powstał w roku 1967. Nazywał się XM765. Powstał na podwoziu transportera opancerzonego M113. Również ten prototyp nie wszedł na uzbrojenie.

W roku 1972 w Stanach Zjednoczonych został rozpoczęty kolejny program pozyskania bojowych wozów piechoty. Do udziału zakwalifikowały się następujące firmy Chrysler Corporation, FMC Corporation i Pacific Car and Foundry. W listopadzie 1972 roku wybrano firmę FMC Corporation, która miała opracować prototyp nowego bojowego wozu piechoty. W roku 1976 przeprowadzono próby poligonowe prototypów, które nazwano XM723. Podczas prób stwierdzono konieczność wprowadzenia modyfikacji prototypów. Miały one polegać na zainstalowaniu silniejszego działka o kalibrze 25 mm w miejsce 20 mm działka oraz zainstalowaniu wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych, przekonstruowanie pojazdu w celu umożliwienia pokonywania przeszkód wodnych bez specjalnego przygotowywania, umożliwienie prowadzenia ognia z wnętrza pojazdu poprzez zainstalowanie specjalnych gniazd. W tym samym roku program pozyskania nowego pojazdu został nazwany Fighting Vehicle System. W jego ramach miano opracować bojowy wóz piechoty XM2 Bradley oraz bojowy wóz rozpoznawczy XM3 Devers. Z czasem uznano, że obie funkcje będzie spełniać XM2 Bradley.

Pod koniec roku 1978 do armii Stanów Zjednoczonych przybyły pierwsze prototypy wozu bojowego. Kolejne zostały dostarczone rok później. Poddano je testom, gdzie towarzyszyły czołgom M1 Abrams, z którymi miały współdziałać. Ostatecznie testy zakończyły się w roku 1979 kiedy to wóz bojowy został przyjęty do uzbrojenia. Został on nazwany M2 Bradley. W roku 1980 zostało zamówionych 100 pojazdów. Dostarczono je w roku 1981. Kolejne pojazdy w liczbie 400 sztuk dostarczono pod koniec 1981. W latach 1982 – 1984 dostarczano rocznie 600 sztuk, w roku 1985 dostarczono 710 sztuk, a w roku 1986 900 sztuk. W roku 1986 opracowano zmodyfikowaną wersje oznaczona jako M2A1. Posiadała ona możliwość odpalania nowszych wersji przeciwpancernych pocisków kierowanych TOW. W roku 1988 powstała wersja M2A2. Charakteryzowała się ona dodatkowym opancerzeniem wzmacniającym ochronę balistyczną, ale spowodowało to utracenie możliwości pokonywania przeszkód wodnych. W roku 2000 powstała kolejna wersja wozu oznaczona jako M2A3. Został on wyposażony w dodatkowe opancerzenie i zmodyfikowaną elektronikę.

Bojowy wóz piechoty M2 Bradley stanowi podstawowe wyposażenie zmechanizowanych pododdziałów armii amerykańskiej. Powstało parę wariantów tego pojazdu różniących się od siebie stopniem opancerzenia. Niewątpliwie wóz ten jest ważnym przykładem potencjału modernizacyjnego. Pomimo dość zaawansowanego wieku konstrukcji stanowi on nadal ważne wyposażenie jednej z najsilniejszych armii współczesnego świata.

Autor: 
Jakub Kulas
Źródło: 

Wikipedia

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
1 + 1 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.